Hvað mig varðar, þá valdi ég að fara með minn kærasta hest sem ég í forkeppni bjó til töfrastund á (gæsahúð) sem eftir á að hyggja skipti mig mestu máli, við Álfarinn náðum að sýna getu okkar. Á úrslitadeginum var allt breytt og tilfinningin aldrei rétt frá byrjun, hvað olli því get ég einungis velt fyrir mér. Það sem kemur upp í huga mér aftur og aftur, eru allt of miklar breytingar á stuttum tíma, sem sagt engin afsökun bara vangaveltur.

Sigurbjörn, Sigurður, Anton, Arnar Bjarki, landsliðsnefnd, liðsmenn og aðstoðarmenn og síðast en ekki síst Erlendur, kærar þakkir, þið eruð snillingar og ég er afar stolt að vera í íslenska landsliðinu.